Mity gwiezdne



01. Abraxas

Abraxas to mistyczne słowo o bardzo starożytnym, niewyjaśnionym pochodzeniu. Bazyliki astronomów egipskich odkryły, że Abraksas oznacza 365 w greckim alfabecie numerycznym. W 130 roku założył swoją doktrynę 365 sfer duchowych, wywodzących się z filozofii orientalnej. Urodziła się bazylijska sekta Bazylianów, gałąź gnostyków. Wierzą w bezimienną, najwyższą istotę, która jednoczy Boga i diabła. Sama z siebie tworzy siedem doskonałych eonów. To świadectwo 365 duchów malejącej perfekcji, na którą dzieli się przestrzeń jak w roku 365 dni. Duchy zawierają w sobie abstrakcyjne koncepcje treści dobra i zła. Władcą wszystkich duchów jest Abraksas. Najwyższa istota używa go do interweniowania w ludzkie losy. Jego zdjęcie można znaleźć na starych amuletach. Głowa koguta symbolizuje moc nad ciemnością, serpentynowy brzuch przedstawia nieskończoność, jajko jest wszechświatem.

Powrót do góry

02. Słońce

Słońce jest gigantycznym reaktorem jądrowym - jego energia nie będzie wyczerpana przez wiele milionów lat. Wokół ich olbrzymich brył krąży 9 planet, a pomiędzy orbitami Marsa i Jowisza wiele tysięcy maleńkich planetoid. Bez promieniowania słonecznego nie byłoby życia na ziemi. Podczas the bieg rok, the ziemia orbitować the słońce w eliptyczny orbita. Wynikająca z tego zmiana pór roku przechodzi przez mity wszystkich narodów jako walka światła z siłami ciemności. W tym też tkwi geneza nibelungenowskiej legendy i germańska doktryna bogów, w której Baldur walczy z mrocznymi mocami, aby ożywić nowe życie poprzez odkupienie Freiasa od przemocy zimowej zimy świata. Z okazji przesilenia zimowego, Boże Narodzenie narodziło się we wczesnych czasach chrześcijańskich. Od niepamiętnych czasów boga słońca czcili wszyscy ludzie: jak Osiris z Egipcjanami, Baal z Fenicjanami, Helios z Grekami, Sol z Rzymianami.

Powrót do góry

03. Księżyc

Przyczyną ebb i przepływu jest księżyc: przyciąganie jego mas powoduje wzrost poziomu wody w morzu, a jego przebiegowi wokół ziemi towarzyszy fala pływowa. Jego powierzchnia jest zaśmiecona otworami meteorytów. Z nowego księżyca kręci ziemię w 29 ½ dni. Fazy księżyca (a - h) były kalendarzowymi wymiarami wielu kultur oraz przyczynami licznych mitów śmierci i odrodzenia.

BOGINI KSIĘŻYCOWA SELEN

Podobnie jak Isis w Egipcie czy Luna w Rzymie, Selene ma również dar dawania nieśmiertelności w Grecji. Ściągnięta przez dwie białe krowy, jej srebrny wozak powoli przemierza nocne niebo, nieskażony przez jej rodzeństwo Eos, świt i Heliosa, boga słońca. Uwielbia Endymion, piękny król Elis. Chciał spać wiecznie bez starzejącego się życia - Selene dała mu to życzenie. Pod koniec każdej podróży odwiedza swojego wieczystego pięknego kochanka, który w wiecznym snu uwięziony jest w jaskini w górze Latmos.

Powrót do góry

04. Galaktyka

Jako jasny, lśniący zespół, Droga Mleczna - nasza galaktyka - rozciąga się po rozgwieżdżonym niebie. W mitach starożytnych kultur jest to ulica, na której chodzą dusze nienarodzonych i zmarłych. Dopiero od czasu wynalezienia teleskopów, astrokamery i teleskopów radiowych galaktyka była obiektem badawczym i przyczyną różnych teorii o pochodzeniu i kształcie przestrzeni. Składają się na nią gromady gwiazd, mgławice planetarne, ciemne i jarzące się chmury gazowe, mgławice spiralne (które są niczym innym jak odległymi galaktykami) oraz 200 miliardów różnych gwiazd stałych, których typowym przedstawicielem jest nasze słońce. W konstelacji łabędzia widać gwiazdozbiór, który znajduje się w odległości lat świetlnych. Galaktyki tworzą grupy. Nasza grupa obejmuje powierzchnię 3 miliardów lat świetlnych i składa się z 18 galaktyk. Nasza "sąsiednia ulica" w przestrzeni to mgławica Andromedy.

Powrót do góry

05. Merkury

Rtęć jest najmniejszą i najszybszą planetą w naszym układzie słonecznym. Jej średnica wynosi 5140 km i okrąża słońce w zaledwie 88 dni. Ze wszystkich planet jest najbliżej słońca i dlatego jest bardzo trudna do zaobserwowania - najprawdopodobniej wtedy, gdy słońce jest zasłonięte przez chmurę.

BOGÓW ZŁODZIEI, HANDLARZY I ASTRONOMÓW

W Rzymie został nazwany Merkury, w Grecji Hermes. Jego rodzice to Zeus i Maja. Urodzony rano, o północy w południe inicjuje lirę i wieczorem kradnie stado łydek swojego brata półbrata Apollo. Jako kara, Hermes daje mu lirę - i jest upoważniony do trzymania cieląt. Od Apollona dostaje czarodziejską różdżkę i staje się posłannikiem bogów. Na skrzydłowych butach śpieszy się przez świat, przynosi sen i marzenia oraz prowadzi nieśmiertelne dusze śmiertelników w podziemia. Chroni biznes i handel, bezpieczeństwo dróg, podróżników, a także odkrywców nieba.

Powrót do góry

06. Wenus

Chociaż Wenus o średnicy 12100 km jest nieco mniejszy niż Ziemia i jak księżyc nie ma własnego światła, jest najjaśniejszą gwiazdą na niebie - ponieważ jest najbliżej ziemi. Jest to gwiazda rano i wieczorem, a czasami można ją zobaczyć w ciągu dnia, co w ostatnich stuleciach wywołało przesądne lęki.

BOGINI MIŁOŚCI I PIĘKNA

Pod wieloma nazwami odgrywa olśniewającą rolę w starożytnych mitach.
Jak Ishtar w epicyce Gilgamesz Sumeryjki, ona i jej słudzy świątyni są zbuntowani za czczenie.
Jako grecka afrodytka oszukuje swojego męża Hefaistosa z licznymi boskimi i śmiertelnymi kochankami - jej syn Amor strzela do serc mężczyzn z łukiem i strzałami.
Jako Wenus, jako matka przodków narodu rzymskiego, po raz pierwszy cieszy się dobrą reputacją - którą ostatecznie traci w niemieckiej sagi Tannhäuser: wabi niewinnych piechotników do Wenusbergu, którzy prowadzą rozproszone życie na dworze i tracą nad nim duszę.

Powrót do góry

07. Terra

Średnica 12757 km sprawia, że nasza niebieska planeta jest nieco większa niż Wenus. Zaledwie 350 lat temu nie uważano go za planetę, ale raczej za centrum świata, wokół którego nie tylko księżyc, ale całe niebo obraca się z wszystkimi gwiazdami. To, czy ziemia jest dyskiem czy sferą, było przyczyną gorzkich argumentów. Prawdą jest, że grecki fizyk Archimedes już 2200 lat temu znalazł dowód na kształt kulisty. Ponieważ jednak Biblia nie wspomina o kulistym kształcie, ziemia została uznana przez Kościół za płaską. Tylko Kolumb pomógł starej wiedzy do nowego splendoru: w 1493 r. z powodzeniem wrócił z pierwszej podróży w "złym" kierunku, zamiast upadać z dysku ziemi wraz ze statkiem i załogą.

GRECKA HISTORIA STWORZENIA

Na początku nie było nic. Stamtąd przyszła miłość Gaia, ziemia, i Eros, miłość. Sam Gaia była świadkiem Ponto, morza i Uranu, nieba. Ruchome przez Erosa, związane z Uranami, rodziło Cyklopy i Tytany.

Powrót do góry

08. Mars

Mars jest drugą najbliższą Ziemi planetą o średnicy 6800 km. Towarzyszą mu dwa księżyce w kształcie potatu - Phobos i Deimos. Kanały Marsjańskie przez długi czas budziły spekulacje, że czerwona planeta była zamieszkana przez inteligentne życie. Zdjęcia Marinera ukazują je jako iluzje optyczne.

BÓG WOJNY I ROLNICTWA

Ponieważ chłopi stracili akry do wielkiej ziemi, legioniści walczyli mniej do Rzymu niż do boga wojny, który mógł im pomóc w znalezieniu nowego domu przez podbój kolonii - więc Mars również był uważany za boga rolnictwa. Ze względu na swoją surową, kłótliwą naturę był mniej doceniany w Grecji - jako Ares jest miłośnikiem pięknej afrodyty, która daje mu dwóch synów, Phobosa (szarego) i Deimosa. Jej mąż Hephasistos zatrzymuje ją o godzinie pasterskiej, łapie nagą parę w sprytnie kutą siatkę i wystawia ją na ośmieszanie bogów.

Powrót do góry

09. Jowisz

Podczas gdy Wenus, Ziemia i Mars są ciałami stałymi, Jowisz składa się w 80% z gazu wodorowego. Pomimo ogromnej średnicy 143600 km, gigant gazowy obraca się z ogromną prędkością. Płynno-pożarny rdzeń i ciągły burza jego atmosfery sprawiły, że z własnej energii świeci wielobarwny kolor. Największe cztery spośród 12 księżyców zostały odkryte przez Galileo w 1610 roku.

BÓG NIEBA I SZTUKA PRAWDY

Gdy świat podzieli się, Zeus staje się władcą nieba. Dla Rzymian jego imię brzmi Jowisz,"Ojciec Niebieski". Jego zasadą jest porządek, rządzi ziemią, daje deszcz, kieruje piorunami i widzi wszystko, także przyszłość, którą odkrywa przez burze, ptaki i sny. Z zazdrosną żoną Herą jest ojcem Aresa i Hefistosa. Bez liczby są jego boscy i śmiertelni kochankowie, których zbliża się w coraz to nowych przemianach do świadków bogów i bohaterów. Ofiary jego pragnienia są okrutnie prześladowane przez Herę.

Powrót do góry

10. Saturn

Saturn jest najbardziej odległym z pięciu planet widocznych gołym okiem. Ze względu na jego pierścień niegdyś uważano go za gwiazdę z uchwytami - dziś jest kilka pierścieni składających się z cząstek kurzu - aż do pięści. Ponadto w latach 1655-1966 odkryto dziesięć księżyców. Przy długości 120 600 km nie jest on mniejszy niż Jowisz. Jego masa gazowa jest zamrażana do ciała stałego z powodu dużej odległości słonecznej.

GRECKA HISTORIA STWORZENIA

Rzymski Saturn został przez Greków nazwany przez Greków Kronosem i jest jednym z dwunastu Tytanów. Kronos odrzucił ojca Uranosa, który prorokował, że syn również go uwięzi. Pożera więc wszystkie swoje dzieci natychmiast po ich urodzeniu. Najmłodszy syn Zeusa jest ocalony przez żonę Rheę - później Zeus zmusza ojca, by wypluł nieśmiertelne rodzeństwo. W tej chwili rozpętanej walce Tytan wygrywa Zeus. Podziela dominację nad światem z braćmi. Kronos przenosi się do Elysium, wyspy błogosławionych.

Powrót do góry

11. Uran

Mimo olbrzymiej średnicy 53400 km Uran nie jest już widoczny gołym okiem i odkryty został dopiero w 1781 roku - po wynalezieniu teleskopu. Jest on również bezsłonecznym, oblodzonym gigantem gazowym. Ostatni z jego pięciu księżyców został prześledzony w 1948 roku przez ogromne soczewki obserwatorium w USA.

GRECKA HISTORIA STWORZENIA

Gaia Uranos, niebo, wyprodukowała z siebie sam. Wzruszona przez Erosa, dołączyła do niego i urodziła jednookie Cyklopy - wynalazców piorunów, którymi Zeus wygrał bitwę o panowanie nad światem - oraz Tytanów. Cyklopy stały się zbyt mocne dla Uranu, więc wrzucił je do Tartarosa. Z zaciekłą złością Gaia skarżyła się swojemu synowi Kronosowi, że najmłodsi z Tytanów, Uranów, zbyt często się na nią znajdowali. Dała mu sierpa, którym Kronos emasował ojca. Krople krwi dały początek gigantom. Żyzna męskość Uranu spieniła się w morze i urodziła afrodytę.

Powrót do góry

12. Neptun

Neptun odkryto w 1846 roku na podstawie konkretnych obliczeń. Ponieważ to jest trzydzieści razy tak daleko od słońca jak ziemia, wieczny świt króluje na nim. Przy długości 49000 km jest to również gazowy gigant, któremu towarzyszą księżyce Triton i Nereide.

BÓG MORZA I BURZE

Miał on małe znaczenie dla Rzymian jako Neptun, ale przez żeglujących Greków był czczony i obawiany jako Posejdon. Po zwycięstwie w walce Tytana, Zeus dzieli się z braćmi dominacją świata: Razem rządzą ziemią, Zeusem, Hadesem podziemiem i Posejdonem. Jego kryształowy pałac stoi w głębi fal, które wstrząsa swoim trójząbem. Jego czarny, ciągnięty przez konie wozak przeprawia się przez morze, otoczony rogiem stożkowym nadmuchującym Triton i urokliwą Nereidendą, z której najpiękniejsza jest jego żona Amfitryt. W swoim łatwo zapalonym gniewie tonie on statki lub niszczy całe królestwa morskich potworów.

Powrót do góry

13. Pluton

Pluton został odkryty w 1930 roku jako dziewiąta i ostatnia planeta. Średnica 6400 km jest nieco większa niż Merkury i o strukturze zbliżonej do ziemi.

WŁADCA PODZIEMI

Is Hades, którego nazwa budziła tak wiele obaw, że wolał nazwać Plutona "człowiekiem bogatym". Hermes i Charon prowadzą dusze zmarłych do swego królestwa, aby zostać wypędzonymi do Tartaros (przepaść), łąk Aspodelos (ogień) lub Elysium (zadaszenie) według wyroku trzech sędziów. Pluton opuszcza tylko raz Hades: kiedy zjeżdża Persephone, córkę Zeusa i Demeter, boginię płodności. Przez ziarno granatu staje się dla niego niewolnikiem. Sześć miesięcy spędza naprzemiennie z nim i sześć miesięcy z matką w górnym świecie. Podobnie jak germańska doktryna bogów, w ten sposób tworzą się pory roku. Jeśli książę piekła jest jeszcze boskim bratem Zeusa wśród Greków, staje się anioła-odnawiaczem chrześcijaństwa, który szatańsko kusił ludzi.

Powrót do góry

14. Supernova

NARODZINY I ŚMIERĆ SUPERGWIAZDY

W pewnym momencie w przestrzeni kosmicznej atomy wodoru, które są rzadkie wszędzie, zamieniają się w coraz bardziej cienki, gęsty gaz. Podobnie jak w przypadku, w jaki sposób woda formuje wir wokół odpływu wanny, rotacja następuje w gazie wodorowym. Kolejne atomy są przyciągane - pod ciśnieniem ciepła powstającego w jądrze (1). Gaz zaczyna palić się, atomy wytwarzają promieniowanie i "popioły". Popiół ten jest kolejnym cięższym elementem w serii: hel. Ciśnienie wzrasta, ciepło wzrasta, a miliony lat spalania lżejszych elementów stają się cięższe - aż do momentu krytycznego. Do niego docierają tylko największe gwiazdy. W ciągu kilku godzin zwiększają swoją świetlistość do milionów razy (2), a astronom uważa, że odkrył "nową" gwiazdę: Novę, a nawet Supernowę. Kilka miesięcy później, ostatnia eksplozja wybuchu wyrzuca śmieci w przestrzeń: fosforescencyjny, radioaktywny żużel (3).

Powrót do góry

15. Kometa

Chociaż kometa wskazywała na narodziny Chrystusa, takie niebieskie zjawiska od dawna budziły obawy i uważane były za zapowiedzi końca świata. Dopiero po tak skrupulatnych zapisach znalezionych w starożytnych chińskich kronikach, ich orbity mogły być ponownie przeliczone, wiele komet dawało się rozpoznać jako regularnego gościa z kosmosu. Komety są "szybkimi krążownikami kosmicznymi" pod gwiazdami. Duże planety mają dla nich szczególną atrakcyjność: na przykład, flota składająca się z 52 komet może zostać przechwycona przez Jowisza, a ich szeroki łuk może zostać przekierowany na krótkotrwałą orbitę słoneczną przez najdalsze głębokości przestrzeni kosmicznej. Faktycznie niewidzialna kometa zaczyna stawać się lekka tylko wtedy, gdy zbliża się do słońca: jej rdzeń składa się z meteorytów i głęboko zamarzniętych gazów, które reagują na wybuchowe działanie podczas topnienia w słońcu. Spalone, jarzące się gazy i fragmenty skalne tworzą ogon - jeśli ziemia go popęka, to są tam strzelające gwiazdowe fajerwerki.

Powrót do góry

16. Meteor

Kto nie zaskoczyłby się nagłym błyskawicą i syczeniem strzelającej gwiazdy na nocnym niebie? Zgodnie z tradycją można bardzo szybko złożyć życzenia. Gwiazdy strzeleckie i meteory są takie same: materia międzygwiezdna, która unosi się w dużych ilościach na całej przestrzeni. Cząsteczka taka zazwyczaj waży zaledwie kilka gramów, rzadziej kilka kilogramów - bardzo rzadko nawet można znaleźć kawałek ciężkiego metalu. Na jego orbita wokoło the słońce, the ziemia wirować w górę jakaś pył, więc mówić. Dzięki tarciu z naszą atmosferą, pył gwiazdowy szybko zaczyna jarzyć się i odparowuje w możliwie najkrótszym czasie. Czasami jest też po nim coś, co spada: meteoryt. Próbka ta z przestrzeni kosmicznej nie zawiera żadnych znanych nam elementów i nie składa się nawet z rzadkich metali czy skał. Nigdy przedtem tak wielki meteoryt nie uderzył w ziemię, że powstał krater. Z drugiej strony księżyc nie jest chroniony przez atmosferę zasypaną otworami krateru.

Powrót do góry

17. Zaćmienie słoneczne

Z precyzją ruchu, ziemia krąży wokół słońca. Księżyc orbituje ziemię z taką samą precyzją. Rzadko jednak zdarza się, że księżyc orbituje tak dokładnie między ziemią a słońcem, że jego cień nie wpada w przestrzeń jak zwykle, ale uderza w ziemię. Promienie słońca kolidują z jego tylną stroną - jest to nowy księżyc - i przełamują swój okrągły kształt, dzięki czemu istnieje duża półcień i mały okrągły parasol. Tylko obserwator w parasolu doświadcza całkowitego słonecznego zaćmienia przez kilka minut. Ani ziemia, ani księżyc nie przerywają jej biegu, dlatego cień szybko leci nad powierzchnią ziemi. Pewnego razu starożytni Teutoni wierzyli, że wilk połknie słońce. Do dziś istnieją rdzenne ludy, które wytwarzają pogański szum, aby oderwać "potwora zjadającego słońce". Nawet zwierzęta boją się ciemnego, dziwnego światła.

Powrót do góry

18. Gwiazda polarna

Na naszych szerokościach geograficznych Gwiazda polarna stoi w połowie horyzontu północnego i jest jasną, ale nie najjaśniejszą gwiazdą na niebie. Podobnie jak słońce i większość gwiazd, jest to stała gwiazda, która wytwarza własne światło. Ma to ogromne znaczenie dla orientacji na niebie. Z pomocą Zadaszeń można go odnaleźć i szybko odkryć jako gwiazdę, wokół której obracają się wszyscy inni, podczas gdy wydaje się być jedynym stojącym w miejscu. Powodem tego jest fakt, że stoi on dokładnie w przedłużeniu osi ziemi, jak pokazano na rysunku. Oś ta pomiędzy biegunem północnym i południowym nie stoi prostopadle do orbity ziemi, ale jest pochylona - jak ogromny żyroskop, ziemia obraca się wokół swojej osi. Jeden obrót żyroskopu trwa 26.000 lat;"Punkt Wiosenny" 21 marca przebiega przez wszystkie 12 konstelacji zodiaku. Więc ten dzień stał przed 7000 w byku, przeszedł potem przez baran, stoi dziś w rybach i przenosi się do wodnika.

Powrót do góry

19. Lew

Lwy stoją na niebie, maleńkie nad tyłem wielkiego.
Regulus (R) jest uważany za serce wielkiego lwa. Jest jedną z najjaśniejszych gwiazd na niebie i jest również nazywana Gwiazdą Króla. W bajkach i bajkach wszystkich narodów lew jest królem zwierząt. Zgodnie z grecką legendą pierwszym zadaniem bohatera Heraklesa było zabicie nieznośnego Nemskiego lwa - gdy jego strzałka ześlizgnęła się, dzielnie wszedł do lwiej jamy i udusiłował go w ramionach. Głowa jahoo' a stała się jego hełmem, futro jego płaszczem.

TYP LEW (23.7. - 23.8)

Ma poczucie rodziny i serdecznej postawy. Jego usposobienie jest szlachetne, jego wygląd nie jest wolny od pożądania prestiżu. On jest bardzo dumny i kto go obraża nie pozostanie bez szwanku. Lubi być w centrum uwagi, komunikatywny i radosny. Jego najgłębsze wnętrze otoczone jest jednak nieprzeniknioną ścianą.

Powrót do góry

20. Rak

Rak jest dość niepozorną konstelacją. Według greckiej legendy był bliskimi przyjaciółmi Hydry i dzielnie pomagał jej w walce z Heraklesem, wciągając bohaterkę do pięty kilka razy - co Herakles uznał za dość denerwujące.
W naturze są raki, kraby, kraby, kraby rycerskie, złodziej palmowy, który może pobierać i otwierać kokosy z drzewa, homary i homary należą do wielu tysięcy różnych gatunków. Krawat pustelnik spędza swój wrażliwy brzuch w skorupkach porcelanowych ślimaków lub muszli i stale poszukuje coraz większych, dobrze dopasowanych pomieszczeń w okresie wegetacji.

TYP RAKA (22.6. - 22.7)

Jest domowy, wrażliwy, czasami również nadwrażliwy. Jako przyjaciel jest niezawodny i pomocny, czuły i wierny w miłości. Łączy pomysłowość z ręczną zręcznością, jest utalentowany artystycznie i odznacza się dużą wytrzymałością.

Powrót do góry

21. Bliźniąt

Nie można przeoczyć bliźniaków na niebie. Pollux (P) jest jedną z najjaśniejszych gwiazd o blasku ledwie mniej jasnym jest ciekawym systemem wielokrotnym Kastora (K). Jedna duża i dwie małe gwiazdy orbita z niewidzialnymi towarzyszami, prawdopodobnie planetami, wspólnym centrum.
W greckiej legendzie Dioscury, bliźniaki są synami Zeusa i Ledy, ale tylko Pollux jest nieśmiertelny jak jego ojciec. Kiedy Castor walczy z ostrym Lynceusem i silnym Idasem, Pollux prosi Zeusa, aby pozwolił mu umrzeć, bo bardziej kocha brata niż życie. Zamiast tego, Zeus daje braciom możliwość dzielenia się śmiercią i nieśmiertelnością: Razem spędzają jeden dzień w podziemiu i jeden dzień na ziemi.

TYP BLIŹNIACZY (21.5. - 21.6.)

W jego duszy wysokie ideały walczą z egoistycznymi impulsami. Tylko w dojrzalszym wieku znajduje harmonię. Zręczność umysłowa i towarzyskość ułatwiają życie.

Powrót do góry

22. Byk

Ta rozbudowana konstelacja nazywana była bykami, zanim większość konstelacji miała swoją nazwę. Jego sercem jest świecący Aldebaran (A), tzw. czerwony gigant ogromnego upału.
Według starożytnej sumeryjskiej legendy, ojciec chrzestny Anu tworzy niebiańską bestię, która ma chronić Ishtar przed atakującymi.
W greckiej legendzie Zeus przekształca się w byka, by porwać oczarowaną Europę. Synem tej przygody jest Minos. Kiedy staje się królem Krety, odmawia dziękczynienia Bogom. Jako kara, jego żona rodzi Minotaura - potwora z głową byka i ludzkim ciałem, któremu w labiryncie poświęca się młode dziewczęta i chłopców.

TYP BYK (21.4. - 20.5.)

Z przyjemnością kocha wszystkich swoich bliskich, nie może oddzielać się od niczego i nikogo, jest czuły, pełen pasji, zazdrości - niestrudzonym pracownikiem, kiedy zadanie go kusi - i szorstki.

Powrót do góry

23. Baran

Baran jest niepozorną konstelacją. Ma to ogromne znaczenie od czasów Orsa, w którym założono 5000 lat temu kalendarze i zodiaki. W tamtym czasie punkt wiosenny wyznaczał Baran. Jeszcze dziś, orientacja niebieska czasów Baran jest nadal podstawą wszystkich obliczeń astrologicznych.

SAGA ARGONAUTA

Po tym jak tryk Phrixos i Helle lecieli nad morzem, został przeniesiony do nieba. Od tej pory jego złote futro zawisło na świętym drzewie i było strzeżone przez smoki. Jason z pomocą Argoników i czarodziejki Medei udało się Jasonowi zrabować złoty polar. Więc przeszedł próbę odwagi zażądał go i stał się królem Jolków.

TYP BARAN (21.4. - 20.4.)

Odwaga, entuzjazm, determinacja i dobry duch zespołowy sprawiają, że jest on człowiekiem odnoszącym sukcesy. Z pragnieniem przygody i silną wiarą w siebie jest ekscytujący w miłości, ale i wymagający.

Powrót do góry

24. Ryby

Ryby nie są małą konstelacją, ale nie mają szczególnie jasnej i niezwykłej gwiazdy. Od czasu, gdy od około 2000 lat w tym znaku odrodził się równonoc, żyjemy - mówiąc astrologicznie - w epoce ryb.
W biblijnej historii stworzenia, Mojżesz mówi nam, jak BOG nakazuje wodę "podniecić żywymi i tkacącymi zwierzętami" jeszcze przed stworzeniem zwierząt i ludzi.
Już w 550 roku przed Chrystusem greccy filozofowie rozwijają powszechnie przyjętą obecnie teorię, że wszystkie żywe istoty rozwinęły się z wody.

TYP RYBY (20.3. - 20.3.)

Jest wesoły i skromny, kocha nawiązywać kontakty towarzyskie i jest dowcipnym konwersacjonistą. Jego zamiłowanie do snów sprawia, że jest on otwarty na sztukę, ale nie ingeruje w sens rzeczywistości. W miłości jest czuły i rozsądny. Jego milczenie czyni go zaufanym rozmówcą.

Powrót do góry

25. Wodnik

Wodnik wspina się po horyzoncie w jesienne wieczory. Sadalsud (S) zapowiada porę deszczową, a w astrologii arabskiej oznacza "najszczęśliwszą gwiazdę na świecie".
Wodnik odnosi się do tajemnicy narodzin: w wodzie worka owodniowego, niemowlę "unosi się" w świat. W Sylwestra słońce weszło w Wodnika i zapoczątkowało narodziny Nowego Roku. Równonoc wiosenna dotrze do Wodnika około 2100 roku. Wtedy rozpocznie się Wiek Wodnika, przynosząc spokój, szczęście i dobrobyt.
Mitologia wszystkich starożytnych opowieści ludowych ożywia morza, rzeki i stawy z ludzkimi duchami wody. Okrutny Nöck kradnie małe dzieci - uwodzicielska syrena wciąga piękną młodzież do mokrego grobu.

TYP WODNIK (21.1. - 19.2.))

Pragnienie badań i praktycznej przyczyny sprawia, że jest on chłodnym obserwatorem. Zawsze dostosowuje swoje poglądy i zachowania do najnowszych odkryć.

Powrót do góry

26. Koziorożec

Koziorożec został stworzony dopiero niedawno z kozłów babilońskiego zodiaku.
Grecka mitologia łączy konstelację z Panem, wszechogarniającą koncepcją najstarszych religii przyrody i boga pasterza kóz. Raz poszedł za Syrinxem z zachwytem, ale nieśmiała nimfa zamieniła się w trzcinę. Pan wyciął się z niego flet pasterski, na którym od teraz grał kochający łąki. Z ciemności dawno zapomnianych mitów pochodzi Aiga, z którą stworzył Aigipan, kozią rybę. Nurkując z fal oceanicznych, Aigipan lękał się strachu przed rogiem muszli, panikował wrogów Zeusa w walce Tytuana i został przetransportowany do nieba jako konstelacja. Ale w diable żyją jego rogi i stopy kóz.

TYP KOZIOROŻEC (22.12. - 20.1)

Wykonuje zadania sumiennie i kocha miłość i sukces. Niechętnie podejmuje decyzje, jest muzycznie - i uparty.

Powrót do góry

27. Strzelec

W gwiazdozbiorze Strzelec leży dziś przesilenie zimowe, do którego zimy spalili się starożytni mieszkańcy północy, a miłośnicy przeskoczyli przez ogień.
Zgodnie z grecką tradycją strzelec należy do górskiej ludności Centaurów. Niegdyś król kapitanów zaprosił do ślubu dzikie konie. Ponieważ nie przyzwyczaili się do wina, szybko pili się i próbowali okradać córki kraju. Po krwawej walce zostali wypędzeni przez kapitanów. Niektóre z nich cofnęły się do wulkanicznych gór Magnezji. Tam strzegli oni jednego z wejść do podziemia i ścigali niegodziwych swoimi strzałami. Inni osiedlili się w pięknej Arkadii pod przywództwem mądrego Chirona.

TYP STRZELEC (23.11. - 21.12.)

Zadania wykonuje z determinacją, z jeszcze większymi ideałami. Ma wielkie poczucie obowiązku, jest ambitny, odnoszący sukcesy, wyższy, ale czasami może stracić kontrolę nad sobą.

Powrót do góry

28. Skorpion

W Scorpio znajduje się jedna z najwspanialszych gwiazd na niebie, Antares (A), obok wielu jasnych gwiazd. Jest to podwójna gwiazda: gorące słońce krąży wokół stosunkowo chłodnego, czerwonego olbrzyma.
W starożytnym epicyku Gilgamesz Sumeryjczyka, Scorpio strzeże bramy Maschu, do której codziennie wchodzi i wychodzi słońce. Kiedy Gilgamesz prosi o przyjęcie, skorpionowa kobieta sprawdza jego wewnętrzną istotę, wtedy skorpion otwiera bramę i starannie opisuje bohaterowi samotną drogę przez górskie wnętrze - noc - do boga słońca.
W mitach greckiego Oriona potężny myśliwy chlubi się, że może zabić wszystkie zwierzęta. Kiedy Orion również podąża za Pleiadą, Gaia rozkazuje ostatecznie Scorpio, aby go rozstrzelać.

TYP SKORPION (24.10 - 22.11.)

W swojej pracy jest niezawodny i ma racjonalną konsekwencję - w swoim drogim przyjacielu, wierny i bezinteresowny w małżeństwie - jest trochę zbyt samokrytyczny.

Powrót do góry

29. Waga

Konstelacja Waga w astrologii arabskiej nazywana była "Chelai" - nożyczkami i należała do Scorpio, które zgodnie z grecką tradycją musiało wyegzekwować wyrok bogów.
W mitologii rzymskiej Libra jest symbolem sprawiedliwości, bogini sprawiedliwości. Legenda głosi, że w Żelaznej Epoce jako ostatni z Niebieskich opuścił ziemię pełną zbrodni i osiedlił się na niebie jako świetlisty znak. Dzieła sztuki z późniejszych czasów dały jej niewidomą - przede wszystkim po to, by nie osądzać ludzi po ich prestiżu na świecie - ale być może także po to, by ocalić bogini wzrok niedoskonałej ludzkiej sprawiedliwości.

TYP WAGA (24.9. - 23.10.)

W swojej pracy i miłości charakteryzuje się harmonią, miłością prawdy, pewnym poczuciem osądu i zdolnością adaptacyjną. Rzadko wykazuje słabości w podejmowaniu decyzji lub uprzedzeń.

Powrót do góry

30. Panna

Spica (S), szpikuliec jest najjaśniejszą gwiazdą w dziewicy i jedną z najjaśniejszych gwiazd na niebie, dlatego konstelacja pierwotnie nazywana była "szpikulcem".
Kiedy osiedlali się najstarsze ludy, rolnictwo znajdowało się głównie w rękach kobiet. W wielu przypadkach stosowane prawo macierzyńskie i szpiczak były symbolem potężnych bogini płodności. Były one serwowane przez czystych, szalonych ludzi - kapłanek uwiecznionych w mitach o wojowniczych ludziach pięknych Amazonek, którzy obawiali się miłości i znienawidzonych mężczyzn.
Grecy zaczęli uprawę zbóż od Demeter i czcili boginię w najstarszym tajnym kultie Grecji - misterium Eleuzyjskim - po zbożowych zbiorach zbóż, w którym słońce było znakiem Dziewicy.

TYP PANNA (24.8. - 23.9.)

Rozsądna i praktyczna w pracy - nieśmiała i zakochana w miłości - troska o małżeństwo. Miłość natury, jest trochę zbyt trzeźwa.

Powrót do góry

31. Niedźwiedzica

Wielki Niedźwiedź nigdy nie tonie na północnym niebie i jest zawsze dobry do zobaczenia. Jego najjaśniejsze gwiazdy tworzą Zadaszenie, z którym znajduje się Gwiazda polarna. Stoi w przedłużeniu tylnej gwiazdki samochodu i tworzy punkt ogonowy Małego Niedźwiedzia.

LEGENDA GWIAZD KALLISTO

Kallisto była piękną księżniczką Arkadii. Często i chętnie wędrowała po rodzimych lasach, nie wiedząc, że Zeus ogląda ją dobrze. Dorastała, wychowywała się, wyszła za mąż, miała syna - Arkasa - i stawała się coraz piękniejsza, aż w końcu Hera - zazdrosna żona Zeusa - nie mogła już dłużej stłumić jej zazdrości i pilnego pragnienia wyjścia z świata. Kallisto zamieniła w ostrym niedźwiedzia. Kilka lat później Arkas prawie rozstrzelał w polowaniu swoją matkę - ale Zeus zmienił go w Małego Niedźwiedzia i posłał do nieba. Wściekle gniewny, Hera zabronił konstelacji przed przyjściem na drugą stronę nieba.

Powrót do góry

32. Zadaszenie

PODRÓŻ FAETONU Z PRZEWOZEM ZADASZENIE

Romansem Heliosa z pięknym egipskim Klymenem jest Phaeton. Dorastał bez ojca i bardzo cierpiał pod kpiną innych dzieci. Jako młody człowiek wyruszył w podróż do ojca. Daleko za Indiami dotarł do pałacu Boga Słońca, kiedy wszedł w swój złoty rydwan, aby rozpocząć codzienną podróż do nieba. Phaeton poprosił ojca o zezwolenie na jednokrotną jazdę samochodem. Helios, który zaniedbał go przez wiele lat, przeszedł na emeryturę z ciężkim sercem. Odważny Pheaton wyskoczył i natychmiast spalił duże zadrapania na niebie, Drogi Mlecznej. Przerażony, skierował się w drugą stronę i podpalił Afrykę. Od tego czasu tamtejsi ludzie zostali spaleni na czarno. Zeus rzucił błyskawicą, a Phaeton wpadł do Eridanusa. Wypalone Zadaszenie zatrzymało się u Wielkiego Niedźwiedzia. Hephaistos musieć nowy samochód dla the słońce bóg w jego wulkaniczny warsztat.

Powrót do góry

33. Puchar

Puchar jest mniejszą konstelacją na południowym niebie. Puchar i winorośl są symbolami Dionizosa.

BÓG WINA I PIJAŃSTWO

Sprzeczność licznych greckich mitów o jego narodzinach i życiu sugeruje, że wywodzi się z dalekowschodnich religii przyrodniczych. Podróżował z dziwną retuszem: Satyr był związany z Panem, później przez Rzymian nazywany Faun; Silen przypominał Centaurów, a maenadę kochał płynące stroje orientalne, podobnie jak Dionizos. Kobiety często dołączały się do maenad do żalu swoich mężów. Na dzikich orgiach w górach w nocy byli wściekli, tańczyli do bezsensowności i porzucali zwierzęta na kawałki, nawet ludzie uważali się za zwierzęta. Wino i złudzenie religijne prowadziło do wizji, ekspansji świadomości - nierzadko do szaleństwa,"broni Dionizosa". Rzymianie przejęli jego kult, nazwali go Bachusem i świętowali rozłożone Bacchanalia.

Powrót do góry

34. Hydra

Hydra jest najdłuższą gwiazdozbiorą w północnym i południowym gwiaździstym niebie.

ŚMIERĆ HYDRA PRZEZ HERACLE

Dziewięciogłowy wąż mieszkał z chłopakiem, krabem wokół Marsh of Lerna. Herakle wyprowadzili ich z obozu z płonącymi strzałami i włamali się mieczem do głowy. Ale za każdą głowę zdjął, dwie nowe głowy odrosły. Rak nieustannie uciskał go w nogę. Następnie Herakles wezwał do pomocy swojego przyjaciela Jolaosa, który spalił szyje Hydry pochodniami. Teraz już więcej głów nie mogło się odrodzić. Tylko jedna głowa była nieśmiertelna, pochowana pod dużym kamieniem. Następnie Herakles rozdzielił kadłub i zanurzył swoje strzały w trującą żółć Hydry. Wiele lat później stało się to jego karą. Kiedy jego młoda żona Deianeira została bezwstydnie nękana przez Nessosa, Heracles zastrzelił go trucizną dart. Kiedy umierał, Nessos poradził niczemu nie podejrzewającemu, aby użył jego krwi jako zaklęcia miłości, co uczyniła.

Powrót do góry

35. Pies

Na wschód od Orionu stoi wielkii mały pies. Sirius (S) jest najjaśniejszą gwiazdą na całym niebie, a jednym z naszych najbliższych sąsiadów jest słońce. Jest to podwójna gwiazda otoczona białym krasnoludkiem z super ciężką materią.
Wielki pies to Lailaps. Zeus dał ją Europie, kiedy ją opuścił. Lailaps miał wspaniały prezent, którego nie mógł uciec. Ale został zatrudniony na vixen z nie mniej wspaniałą zdolnością, że nigdy nie może być złapany. Gdyby Zeus nie interweniował i nie przeniósł zwierząt do nieba, umarliby z wyczerpania podczas niekończących się polowań.
Małym pies jest Cerberus, który pilnował wejścia do Hadesu. Przywitał się wchodząc do dusz, wbijając ich ogony - ale kiedy oni próbowali opuścić Hades, zjadł je.
Z starymi Teutonami psy uważano za "patrzące na duchy", co tłumaczyło ich niezrozumiałe niekiedy szczekanie.

Powrót do góry

36. Wozka

Od niepamiętnych czasów konstelacja ta nazywana jest "Carter". Ponieważ jednak kilku greckich rydwanów kwestionuje sławę uwiecznienia w niej, zaszczyt należy oddać promującemu, który odgrywa ważną rolę w najstarszych mitach.

WOZKA O RZECE ŚMIERCI

W starożytności uważano go za otoczony rzeką, po drugiej stronie podziemi.
W micie Sumeryjczyka imię promaka brzmi Urschanabi. Zabiera bohater Gilgamesz, który szuka życia wiecznego, na drugą stronę i z powrotem - a nawet kłuje go do tej zatoki, gdzie Gilgamesz zanurza kamienie i wybiera zioła z dna morskiego. Niestety, niedługo potem jest on kradziony przez węża.
W mitologii greckiej jego nazwisko brzmi Charon. Dla niego Hermes prowadzi dusze zmarłych, co tłumaczy przeciw obolosowi - dlatego bardzo ważne było, aby dać zmarłym drobną zmianę grobu.

Powrót do góry

37. Orion

Orion z trzema gwiazdami pasów jest wspaniałą konstelacją zimową. Rigel (R) i Betelgeuse (B) są oboma supergiantami tej rzadkiej,"śmiertelnej" wielkości, która może stać się supernową.
W mitach greckich Orion jest synem Posejdona i kochanką Eos. W sporcie zdobył podziw bogini myśliwskiej Artemis. Nie bezwzględnie jednak nie tylko ściga zwierzęta, ale także nieśmiałe plejady, które się go boją, aż Gaia kazuje ostatecznie skończyć Scorpio. Dzięki orędownictwu Artemida zostaje przeniesiony do miejsca bogatego w zwierzęta na rozgwieżdżonym niebie.
Orion to greckie imię potężnego myśliwego Nimroda, prababa Noego i przodka narodów afrykańskich, założyciela imperium asyryjskiego i budowniczego wieży Babel. W scenariuszu cuneiform biblioteki gliniasto-panelowe Niniwy opowiadają o okrutnych czynach jego następców, ale także o kulturze ludzi podporządkowanych, o magii i astronomii.

Powrót do góry

38. Zając

Zając jest jasną konstelacją pomiędzy Orionem i Wielkim Psem. Honorowy zaszczyt świecenia wiecznie na niebie wynika nie tyle z jego prędkości, ile z jego wspaniałej płodności.
Odnotowano plagę króliczą, która powodowała problemy ekologiczne na małej wyspie Leros w pobliżu Karii, należącej do dzisiejszej Turcji. Po pierwsze, tylko jeden obywatel przywiózł z kontynentu ciężarną zajączkę. Wyspiarze lubili zwierzęta, zaczęli je hodować. Wkrótce jednak tak się rozmnażało, że plony przestały wystarczać do wyżywienia ludzi i królików. Wyspiarze wyspiarze zwrócili się do ARTEMIS o pomoc w przypadku głodu. Bogini polowań doradzała im, aby uformowali łańcuch i pałeczkami wprowadzili zwierzęta do morza. Tysiące z nich utonęło tam tysiące. Ale wysłali królik na niebo. Tak więc Orion ma ofiarę, która rozmnaża się szybciej niż może strzelać - przypominając wszystkim myśliwym, aby troszczyli się o zwierzęta, ale aby ich nie wyniszczać.

Powrót do góry

39. Perseusz

W gwiazdozbiorze Perseus stoi Algol (A), który w starożytności nazywany był "Demonem" ponieważ miga. Algol to wielokrotny system, w którym ciemna gwiazda orbituje jasną podwójną gwiazdę, ukrywając ją przed ziemią co dwa dni przez 10 godzin.

PERSEUSZ I GŁOWA MEDUZY

Zeus zamienił się w złoty deszcz, aby oszukać żonę z Danami. Hera i tak się dowiedział. Tak więc Perseusz, syn Danaesa, nie miał łatwego, ale heroicznego życia. Zaraz po urodzeniu został wraz z matką zabrany do morza w skrzynce. Zostali uratowani, ale jak tylko dorastał, musiał pobrać głowę Meduzę - jej wzrok zamienił każdego śmiertelnika w kamień. Ale bogowie mu pomogli: Hermes pożyczył mu buty skrzydłowe, magiczny miecz i hełm kamuflażowy - za radą ATHENY, bogini mądrości, spojrzał na Meduzę tylko w lustrze tarczy, oddzielił niewidoczną wężową głowę od kadłuba i uratował życie Andromedy.

Powrót do góry

40. Plejady

Plejady to mały otwarty gromadnik gwiazdowy w pobliżu Byk. Ich gwiazdy przywołują mgławicę gazu, aby zapalić je jak duchy. Z gołym okiem można wyróżnić od sześciu do ośmiu gwiazd, dlatego też w starożytnych czasach Siedem Sióstr nazywano je także badaczami wzroku.

SIEDEM CÓREK ATLASU I PLEJONE

Atlas był olbrzymem, który niebo niósł na ramionach. Później Perseus przekształcił go w Atlas przez Perseusza, aby uniknąć odczuwania uciążliwego ciężaru. Meernymphe Plejone był matką jego siedmiu córek Alkyone, Asterope, Elektra, Kelaino, Maja, Merope i Taygeta. Orion zobaczyła ją kiedyś na brzegu rzeki, kąpiąc się i śpiewając z matką, w połowie ukrytą poranną mgłą. On złamał pożądliwości przez krzaki, ale uciekli przerażeni. Przez siedem lat uciekali przed nim, który niestrudzenie ścigał ich przez całą Afrykę, aż Zeus sprowadził wyczerpanych do bezpieczeństwa na rozgwieżdżonym niebie. Tam nadal podąża za nimi w bezpiecznej odległości.

Powrót do góry

41. Erydan

Gwiezdna rzeka Erydan rozciąga się daleko poza południowe i północne niebo. Jest to lustrzany obraz wszystkich wielkich rzek ziemi, ponieważ również i w nim wiele źródeł łączy się do lśniącej wstęgi, która kończy się po licznych pętlach i zamiataniu w szerokim ujściu.

SMUTNY KONIEC FAETONU

Legenda głosi, że Faeton został wyrzucony z Zadaszenia przez Zeusa błyskawicą błyskawicy po tym, jak podpalił ziemię młodzieńczą lekkomyślnością. Jak płonąca pochodnia wpadł do Eridanusa i utonął nieszczęśliwie po nieostrożnej podróży. Jego półsiostry, Heliadowie, opuściły pałac boga słońca i leżały nad brzegiem rzeki. Płakali tak bez przerwy dla faetonu, że ich łzy zamieniły się w bursztyn i zamieniły się w topolę. Zeus, jednak gorzko puścić wszystkie rzeki, aby gasić płonącą ziemię. Tak powstało potop w mitach greckich.

Powrót do góry

42. Kasjopeja

Mała, ale widoczna konstelacja Cassiopeia błądzi za Kefheusem wokół gwiazdy Gwiazda polarnej, w zależności od stanu niebiańskiego przypomina matczyny M lub smutny W.

KASSIOPEIA - ZBYT SZCZĘŚLIWA MATKA

Kassiopeia była żoną Kefeusza, który wiele lat temu królował w Etiopii. Jedynym jej dzieckiem była Andromeda, piękna córka, która kochała ją drogo. W rzeczywistości Andromeda była tak urokliwa, że szczęśliwa matka dumnie ogłosiła kiedyś, że jest jeszcze piękniejsza niż Nereidy. To utknęłoby w jej gardle, ponieważ Nereidowie byli siostrzeńcami Poseidona, bojaźliwego boga morza. Oczywiście, usłyszał wypowiedź i był bardzo zdenerwowany. On wysłał swój najbardziej przerażający potwór morski i zażądał, aby Andromeda został poświęcony mu, w przeciwnym razie zniszczy królestwo. Rozpaczliwa matka państwa musiała mu się ukłonić. (W historii cudownego zbawienia).

Powrót do góry

43. Trójkąt

Trójkąt południowy składa się z jasnych gwiazd i można go zobaczyć tylko na południowym gwiaździstym niebie.
Przypomina to wielkich uczonych starożytności. Bez pomocy technologii, niemal bez instrumentów, doszły one poprzez obserwację, refleksję i wymianę pomysłów do bogactwa istotnych odkryć, które nie straciły ważności do dnia dzisiejszego i są fundamentem nauki i badań.
Początkowo nazywali się "mędrcami". Pitagoras, który był nie mniej mądry niż jego poprzednicy, jako pierwszy pokornie nazwał siebie "przyjacielem mądrości": filozofem. W tamtym czasie zawód ten był znacznie bardziej wszechstronny niż obecnie. Filozofowie badali wszystkie gałęzie nauki i ducha. Między innymi uczynili matematykę, która w tym czasie była tak samo astronomią i astrologią łączoną. Badali oni trójkąt i odkryli, że jego wielostronne relacje, takie jak wielkość kątów lub długość boków, są współzależne.

Powrót do góry

44. Wieloryb

BESTIA MORSKA POSEJDONU

Z nieprzemyślanym wykrzyknikiem królowa Cassiopeia wzbudziła gniew boga morza. Że jakaś śmiertelna dziewica była piękniejsza niż jego bratowa, Nereidowie, nie mógł i nie chciał iść bezkarnie. Zamówił więc ogromne ryby wielorybowe, aby przede wszystkim rozwikłać wybrzeże królestwa, zapukać do łodzi rybackich i zniszczyć porty. Następnie zwierzę powinno dopłynąć do określonej skały i zjeść skalną księżniczkę.
Wieloryb zrobił to tak, jak mu powiedziano. Kiedy jednak przyszedł do skały, nie miał szczęścia, że na niego czekała księżna Andromeda i pewien Perseusz. Wyciągnął coś z worka, który ciekawie się kręcił. W oczekiwaniu na swoją ulubioną potrawę wielorybnicza kalmar, wieloryb patrzyła na nią chciwie - i szybko przekształciła się przez wężystą głowę Meduzy w skalistą wyspę. Ale Posejdon umieścił swoją posłuszną bestię pod gwiazdami.

Powrót do góry

45. Cefeusz

PIĘKNY KRÓL

Kefheus był już dawno temu królem Etiopii, mężczyzną, który miał trudności ze starością. Pewnego dnia spotkała go delegacja rybaków, którzy skarżyli się na ogromne wielorybnictwo, które zniszczyło mienie i ludzkie życie na wybrzeżach. Bezbronny król wyruszył w mozolną podróż do Delphi, aby zakwestionować słynną wyrocznię. Pośpieszył się w przerażającym błyskawicy i opowiedział swojej żonie Cassiopei o skandalicznym żądaniu Posejdona. Ale dobrostan ziemi był pierwszy - królewscy rodzice musieli wyciągnąć swoje jedyne dziecko do skały i zostawić je w miejscu straszliwego losu. Nikt chyba nie zamknął ich oczu tej nocy. Kiedy nieznany mężczyzna wpadł do sypialni królewskiej w niemożliwym czasie i poprosił księżniczkę Andromedę o rękę, rodzice obiecali mu wszystko, jeśli tylko ją uratuje, co zrobił. Nie chciał nawet królestwa.

Powrót do góry

46. Andromeda

WSPANIAŁE RATOWNICTWO ANDROMEDY

Piękna księżniczka dzielnie kłaniała się Oracle i była gotowa umrzeć dla dobra ludu. W ciemnej nocy sama straciła odwagę. Myślała o jej biednej matce i zaczęła szemrać. Zostało to usłyszane przez Perseusza, który właśnie leciał w powietrzu z butami skrzydłowymi wysoko nad nią, ciesząc się z jego zwycięstwa, niebezpiecznego trofeum w ręku. Zszedł i znalazł urzekającą Andromedę, która bezradnie przywiązała się do skały i czekała na jej pewną śmierć. Oboje byli na pierwszy rzut oka miłością. Perseus komfortowo trzymał ją w ręku, którą kilka minut później trzymał w pałacu rodziców - nie bez torby, która ukrywała głowę Meduzy przed jej bliskimi. O świcie trzymał go przed nosem potwora, który jak się spodziewano zamienił w kamień. Po ślubie Perseusz założył własne królestwo, w którym urodziło się wiele dzieci i było bardzo szczęśliwych.

Powrót do góry

47. Pegaz

Pegaz był uskrzydloną stopą starożytności, zawsze w służbie dziewięciu Muz sztuki. Cztery mięśnie inspirowały go do literatury, dwa teatry, jedna piosenka i jeden taniec - jeden promował astronomię.

WYSOKI POZIOM LOTÓW BELLEROPHONTESÓW

Jako gość na dworze w Tyrins oddał koszyk do królewskiej opłaty. Gniewna, żądała jego śmierci. Jej mąż jednak nie chciał naruszać prawa do gościnności i skazał Bellefontów na karę śmierci w postaci pieczętowanej śmierci na króla Dżobatów w Lycia. Jobates nie otworzył listu aż do dziewiątego dnia - i wtedy on też nie chciał zabić ukochanej. Zamiast tego poprosił go, aby uwolnił swój kraj od komina od wietrzenia ognia. Po dziwnych snach Bellerophontes obudził się na Pegazie? Strzelił bestię w wysokim locie i stał się bardzo sławny. Ale to podniósł się do jego głowy i kierował uskrzydlonego konia do nieba. Irytujące jest to, że Zeus wysłał hamulec, który nakłuł Pegaz. Zaryglował i upuścił Bellerophontes, który mocno spadł na ziemię.

Powrót do góry

48. Łabędź

W konstelacji zakładany jest środek naszej galaktyki. Deneb (D) jest jedną z najjaśniejszych gwiazd na niebie, mimo ogromnego dystansu. Od Denebu do Ziemi promień światła trwa 930 lat. Najszybsze samoloty musiałyby przebyć 300 mln lat na tej trasie.
W mitach greckich Zeus zamienił się w łabędź uwodzącego Ledę, którego żona jego boga po raz kolejny nic nie zauważa. Kąpiel Leda jest szczęśliwa z ufności pięknego zwierzęcia i może być pielęgnowana. Następnie rodzi dwie lśniące jajka. Bliźniaki wymykają się z jednej strony i pięknej Helenie, wokół której wybucha wojna trojańska.
Lohengrin pochodzi z brytyjskiego mitu o Świętym Graalu. Łabędź ściąga własny łabędź i nikt nie może pytać o miejsce jego podróży. Bajki ludowe wszystkich krajów oczarowujących braci w łabędziach, odkupione przez ciche siostry.

Powrót do góry

49. Delfin

Delfin jest małą, bardzo piękną konstelacją, niedaleko od liry.

DELFINY RATUJĄ ŻYCIE ARIONA

Arion mieszkał około 700 przed Chrystusem na dworze w Corinth i był najsłynniejszym autorem jego czasów. Niechętnie pozwolili mu przyjechać na Sycylię na konkurs śpiewający. Tam zaśpiewał sobie cenne nagrody i ponownie wyruszył w podróż do domu. Jego skarby nie zostawiły jednak kapitana samego. Na pełnym morzu postanowił wyrzucić Ariona za burtę i dał mu ostatnie życzenie. Arion wziął lirę i zagrał melancholijną pieśń pożegnalną. Wykorzystał go do wabienia stada delfinów. Kiedy kapitan wypchnął artystę z dala od Rehlinga, wyciągnęli go na plecy, wyłowili lirę z fal i poprowadzili go przez morze do Koryntu, a Arion zaśpiewał i grał dla nich. Nieco później tam też wylądował jego statek. Kapitan został rozstrzelany. Bogowie uwiecznili Ariona na grzbiecie delfina na niebie.

Powrót do góry

50. Orzeł

W mitologii i zwiastunach orzeł ma ogromne znaczenie. W nordyckiej legendzie jest symbolem Odina, najmądrzejszego z Aesirów i ojca ludzkości. Siedzi na szczycie prochów Yggdrasil i jest na ziemi. Jako symbol ziemskiej władzy, Ptolemeusz wyznaczyłem go jako heraldyczne zwierzę Egiptu. Rzymscy cesarze i dowódcy zdobili się wzorcami orła. Ukazał się też Napoleonowi godnym symbolem jego mocy. Na niebie orzeł jest małą, bardzo jasną konstelacją z Atair (A), jedną z najjaśniejszych gwiazd. Atair jest orłem Zeusa.

PROMETHEUS W ŁAŃCUCHACH

Prometeusz był siostrzeńcem Zeusa i wydobył ludzi z gliny. Gdy dla ich dobra, Zeus ukradł ogień z ognia bogów, jako kara przypieczętował go do skały. Każdego dnia przychodził orlik i karmił wątrobą, która w nocy rosła z powrotem do poddziedziczonego. Wisiał tam przez 30.000 lat, aż Herakles zastrzelił orła i uwolnił Prometeusza od tortur.

Powrót do góry

51. Lira

Wega (W) w lirze jest najjaśniejszą gwiazdą północnego nieba i zajmie miejsce gwiazdy polarnej za 12.000 lat z powodu żyroskopowego ruchu osi Ziemi. Lyre jest instrumentem smyczkowym i był tak popularny w starożytności jak gitara dzisiaj.

OPOŃCZYK I EURIDIKEUS

Orpheus był w stanie oswoić dzikie zwierzęta z jego liryczną grą, nawet kamienie i drzewa podążyły za nim, jeśli chciał. Był jednym z Argoników - przez grę, smok, który pilnował złotego runa zasnął niestrudzenie. Po tej wyprawie Orpheus poślubił Euridike' a, który zbyt szybko został ukąszony przez trującego, śmiertelnie trującego węża. Orpheus wszedł do podziemia i zaczarował Hadesa i Persefona swoją poruszającą grą. Pozwalali Euridike' owi iść za nim, ale nie pozwolono mu rozejrzeć się dookoła, dopóki nie byli na ziemi. Ponieważ nie mógł usłyszeć jej kroku, wątpił nagle, czy nie jest za nią. Rozejrzał się dookoła, a jej cień na zawsze zniknął w ciemności.

Powrót do góry

52. Smok

Konstelacja smokowych huddles ogromnie nad gwiazdą polarną i odzwierciedla liczne smokowe potwory mitologii, których zadaniem jest zawsze ochrona skarbów złota lub słyszalnych dziewic.
W greckiej legendzie smok strzeże złotych jabłek Hesperydów i jest zabity przez Heracles - inny smok strzeże złotego polaru.
W Konfucjusza smok jest symbolem trzęsień ziemi i wybuchów wulkanu. W starożytnych Chinach herb narodowy uważany jest za szczęście.
Z niszczącym ziemią smoczym robakiem Dahaka, starożytna Persja łączy szczególny kult smoków.
W nordyckiej mitologii rozpościera się na całą ziemię jako średniowieczny wąż.
Zadaniem bohaterów jest niszczenie smoków. Oprócz skarbów złota, smokarz otrzymuje także tajne prezenty: Przyjemność serca smoka ożywia zwierzęcy język. Powłoka z krwią smoka sprawia, że jest ona bezbronna (jak mówi Sigurd Siegfried w Nibelungenlied). Ale również święci kościoła, tacy jak św.

Powrót do góry

53. Herkules

M 13 w konstelacji Herkulesa jest najpiękniejszym kulistym klustrem północnego nieba. Jest to jedna z 18 galaktyk naszego lokalnego systemu i składa się z niezliczonych "czerwonych gigantów", najstarszych gwiazd spośród wszystkich.

HERACLES, BOHATER SŁOŃCA

Alkmene uważała, że został ogarnięty przez męża Amphitriona, ale Zeus zmienił się w Zeusa, aby oszukiwać żonę Herę. Heraklesa, dziecko tego rozkołysania, dręczyła wrogość Hery na całe życie. Zaraz po jego narodzinach włożyła dla niego dwa węże do kołyski, które on łatwo miażdżył. Urósł do ogromnej siły fizycznej. Zostało mu przypisanych dwanaście heroicznych czynów, podczas których zwyciężył w niezliczonych innych przygodach. Po chwalebnym życiu zmarł z trucizny hydry. Jego uwielbienie zostało przejęte przez Rzymian. Łączyła się z mężem Herculesem. W astrologia on być utożsamiać z jego dwanaście uczynek na the Słońce ścieżka the zodiak.

Powrót do góry

54. Laska Eskulapa

Sąsiednie konstelacje Wąż i Wężownika (linia przerywana) są wymienione indywidualnie w astronomii.
Klasyczna mitologia łączy obie konstelacje z greckim Asklepiosem, który Rzymianie nazywają Eskulapem. Cieszy się czcią podobną do Boga, jego wizytówką jest Laska Eskulapa. Słynny lekarz uważany jest za syna Apolla - boga młodości, uzdrowienia i wróżbiarstwa oraz głowy mięśni. Jako uczeń mądrego Chirona, Aesculap uczy się sztuki uzdrawiania tak doskonale, że jego umiejętności stają się niezmiernie użyteczne dla ludzkości, ale fatalne dla siebie samego. Jest na tyle arogancki, że przywraca życie zmarłemu człowiekowi. Zeus karze cudownego robotnika śmiertelnym piorunującym bolcem - Apoll stawia go pod gwiazdami.
W micie Sumeryjczyka serpent kradnie ludzkie zioło życia człowieka - wystawia skórę na wieczną młodość i nieśmiertelność, podczas gdy człowiek musi przyjąć śmierć.

Powrót do góry

55. Korona

Charakterystyczna konstelacja Korony Północnej nazywana jest również "Diadem der Ariadne".

THESUS I ARIADNE

Za plecami władcy Aten Poseidon uwiódł mędrca Aithrę. Ona urodziła Cioteusza, który wychowany został przez mądrego Chirona i który dokonał wielu heroicznych czynów, zanim wymieszał się z ofiarami Aten, aby wysłać do Minotaurusa na Krecie. Od amfitrytów, którzy w przeciwieństwie do Hery, nie dodawali nic do skoku męża, dostał jasną złotą tiarę. Na Krecie Teus zdobył miłość do Ariadne, pięknej siostry potwora. Dała mu dobrą radę i piłkę nici. W labiryncie rozpaliła się przed nim tiara. Ci z nich umieścili Minotaura i zabili go - i znaleźli wyjście z wątkiem. Porwał Ariadne i dał jej tiarę na ślub. Kiedy zaszła w ciążę, opuścił ją. Dionizos poszedł za nią i rzucał tiarą na rozgwieżdżone niebo.

Powrót do góry

56. Kruk

Kruk jest małą gwiazdozbiórką w pobliżu pucharu na południowym gwiaździstym niebie.
W raporcie potopu sumeryjskiego gołąb, jaskółka i kruka wysyłane są z arki jedna po drugiej, aby znaleźć ziemię. Schwalbe i Taube wracają, tylko wtedy, gdy kruki zostają z dala, Utnapischtim wypuszcza także inne zwierzęta.
Po biblijnej potopie Noego powleka wąwozy, aż do opadnięcia wody, a dopiero potem odsyła gołębicę z gałązką oliwną.
W mitologii germańskiej wąwozy Hugin i Munin siedzą na ramionach Odina, każdego dnia wyruszają na odkrywanie czasu i są symbolem wszechwiedzy Odina.
W Grecji kruk jest uważany za mądrego, proroczego ptaka i jest święty dla Apolla. Ponieważ jednak potępia swoją kochankę, Apollo przekształca swój oryginalny biały upierzenie w czarne i umieszcza je w gwiaździstym niebie jako ostrzeżenie przed złośliwymi rozmówcami.

Powrót do góry

57. Wilk

Wilk jest konstelacją południowego nieba.
Nach griechischer Überlieferung ist der König Lykaon von Arkardien in ihm verewigt.
Kiedy Zeus raz poszedł na ziemię pod pozór wędrowcy, aby sprawdzić pogłoski o korupcji ludzkości na miejscu, był też gościem w Lykaon. Chciał wystawić Boga na próbę i dał mu mięso dziecka w duszku. W obrzydzeniu, Zeus zamienił króla w wilka.
W Rzymie wilk święty był przed bożkiem wojennym Marsem, a wilk przeklął swoich synów Romulus' a i Remusa, bliźniaków założycieli Rzymu.
W mitologii Norse, wilk fenriru, słońce i księżyc próbują jeść ciągle raz po raz - wyjaśnienie zaćmień - co w końcu powiedzie się w dniu końca świata.
Przesądy wilkołaka były powszechne wśród wszystkich narodów: ludzi, którzy nocą zamieniają się w wilki i dołączają do paczki płaczących wilków.

Powrót do góry

58. Feniks

Konstelacja Feniks stoi na południowym niebie i jest znana dopiero od XVII wieku.
Feniks jest legendarnym świętym ptakiem Egipcjan. Posiada fioletowe i złote upierzenie oraz oparzenia co 500 lat w gnieździe z przypraw korzennych. Odmłodzony, wyłania się z ognia, wychwytuje prochy w mirrze i przenosi je do Heliopolis.
Jest jeszcze filar słynnej świątyni słonecznej, która uważana była za źródło wszelkiej mądrości w Starym Świecie.
Feniks oznacza "złotą skórę". Fenicjanie otrzymali swoją nazwę z czerwono-brązowego koloru skóry. Ten ważny handlarz oddał hołd wierze naturalnej. Wiele jego mitów pochodziło z utraconych religii Wschodu. W Feniksie Melkart żyje na corocznym bogu Fenicjan, który podobnie jak Abraxas łączy charytatywne i nietrwałe siły niebieskie. Melkart spala się w letnim upale, aby wiosną wskrzeszać do nowego życia.

Powrót do góry

59. Gołąb

Konstelacja gołębicy została nazwana dopiero w 1679 r. Planety poruszają się nie tylko wokół słońca - cały nasz układ słoneczny porusza się z prędkością 20 km/s przez przestrzeń, podczas gdy gołąb w plecach i konstelacja Herkules jako cel podróży. W gołębicy unosi się ciemna chmura gwieździstego pyłu, którą już dawno temu przecinał nasz układ słoneczny - mogła powstać epoka lodowcowa.
Nośny gołębnik jest znany wszystkim narodom Bliskiego i Dalekiego Wschodu od tysiącleci, choć wciąż nie jest do końca jasne, które organy zmysłowe nadały mu zdolność orientowania się.
W Grecji Wenus był święty i symbolem miłości małżeńskiej i harmonii. W Rzymie istniała regularna gołębia pocztowego. Krucjaty przyprowadziły gołębie do Europy Środkowej. Szybko i potajemnie dostarczali wiadomości. Jako "gołębica"służyła giełdzie.

Powrót do góry

60. Argo

Konstelacja Argo rozciąga się na dużą część południowego nieba i została podzielona na trzy części przez nowoczesną astronomię: Kil, Rufa i Żagiel.

SAGA ARGONAUTA

Jason zbudował Argo, najbardziej zaawansowany okręt Starego Świata, zgromadził wokół niego najsilniejszych bohaterów, takich jak Herakles, Castor, Pollux i Orfeusz. Potem wyruszyli, aby zrabować złoty wełnę. Podczas podróży Argonauci przeżyli wiele przygód. W magicznej krainie Kolczyka Jason musiał zaorać z oddychającymi buhajami, zasiać zęby smoka, kiełkować od wojowników i podbić niekończący się smok, który strzegł złotego wełny na świętym drzewie. On pokonał wszystkie niebezpieczeństwa z Argonauutami i pomocą czarodziejki Medei, która kochała go nieśmiertelnego. Po niebezpiecznej podróży powrotnej wrócił z polarem i Medea, ale oboje nie mieli mu szczęścia, a potem deski Argo go miażdżyły.

Powrót do góry

61. Krzyż

Południowy krzyż to dekoracja tropikalnych nocy. Cztery jasne gwiazdy otoczone są blaskiem Drogi Mlecznej. Podobnie jak gwiazda polarna na północnym niebie, krzyż jest skierowany w kierunku nieba południowego, ponieważ jego długi promień jest skierowany dokładnie na biegun południowy.
Ukrzyżowanie było powszechne we wszystkich krajach starożytności. Ofiary były jednak jedynie uwięzione. Nad kościelnym znaczeniem krzyża łatwo nie dostrzega się, że jest on przedstawiany jako obrazowy symbol i kombinacja słów w codziennym świecie częściej niż jakikolwiek inny symbol. Znajdują się tu klucze krzyżowe, krzyżówki, krzyżówki, krzyżówki, rozkazy, krzyże, krucyfiksy, krzyżówki, krzyżówki, Czerwony Krzyż, krzyż osiowy i poprzeczka na pokładzie kart. Każdy, kto nie nauczył się pisać, farbuje "swój krzyż" i tworzy "trzy krzyże", gdy skończy się coś nieprzyjemnego. W dzisiejszych czasach skrzyżowania dróg są często mylące. Ścieżka życia prowadzi także czasami do skrzyżowania dróg i w ten sposób do podjęcia decyzji o określonym kierunku.

Powrót do góry

62. Centaur

Konstelacja Centaur jest blisko Południowego Krzyża. Centaurami mitologii greckiej były nieprzyzwoite, pół człowieka, pół konia. Po bitwie z Lapithami, część z nich osiedliła się w Arkadii pod przywództwem Chirona. Tam wino było ich karą. Wzbudził je jego zapach i chciał ukraść go spokojnemu Pholosowi, wszystkim ludziom, gdy Herakles był gościem jego domu. Powstała krwawa bijata i Herakles miał się spotkać ponownie i zemścić na jego śmierci.
Chiron był najmądrzejszym uczonym swego czasu, słynącym z uzdrawiania i rzeźby. Najważniejsi bohaterowie wyszli z jego uczniów. Był on jedynym z nieśmiertelnych centaurów. Przeżył straszne męki, kiedy trucizna Heraklesa uderzyła go przez pomyłkę w tę walkę. Kochałby umrzeć, ale tylko jego transfer do gwiazd mógł go odkupić.

Powrót do góry

63. Koło fortunę

Podczas jego roczny słońce orbita, ziemia obraca się wokół jego osi raz dziennie jak wirujący blat. Ziemia widzi niebo ze wszystkich stron, czasami z góry, czasami z dołu. Gwiazdy również nie zatrzymują się i czasami są bliżej, czasami dalej. Za słońcem jest również w ciągu dnia ciemna głębia przestrzeni. Co miesiąc ich jasne światło blednie nad innym, co miesiąc bardzo specyficzna konstelacja, aż znów pojawi się przed pierwszym po dwunastu. Potem minął rok. Ta droga konstelacji nazywana jest ekliptyką lub zodiakiem, ponieważ większość z dwunastu gwiazdozbiorów zawiera nazwy zwierząt.
Znane są one od ponad 5.000 lat - tak długo, jak odkrywczy spojrzenie na niebo próbuje uchwycić nieskończony czas, którego nie da się zatrzymać jak najmniej jak ziemia, słońce, księżyc i gwiazdy.
W mitologii "toczący się" zodiak stał się kołem szczęścia, który nieustannie zmienia się z dobra w mniej dobre - złe w lepsze czasy. A ludzka nadzieja zawsze nadaje jej nowe znaczenie.

Powrót do góry

64. Dom kompas

Astrologia od starożytności dzieli zodiak na domy. Dzięki połączeniu przeciwstawnych znaków powstały domy planet, które w tamtym czasie uważano za bogów. Pierwotnie liczone było słońce, księżyc i pięć planet: Merkury, Wenus, Mars, Jowisz i Saturn, które pozornie wędrują po niebie bez żadnych reguł. W związku z tym nie można im było przypisać określonego miejsca w architekturze koła. Więc były one składane według rangi, zaczynając od słońca.
Ona przyszła do króla bestii w domu lwa.
Teraz the słońce być w the ten sam gwiazdozbiór co rok, ale the planeta mieć swój własny ruch na the niebo. Ich pozycja między sobą i względem konstelacji - to znaczy w obrębie zodiaku - nigdy nie jest taka sama w każdej sekundzie wieczności. Obliczenie horoskopu to matematyczny "błyskowy obraz świetlny" unikalnej konstelacji. W którym gwiazdozbiorze słońce stoi przy narodzinach, jest osobistym znakiem zodiaku. Liczy się to, które planety obecnie wędrują po jego domu.

Powrót do góry

65. Drabina Jakuba

Pomysł niebiańskiej drabiny powstał nawet wśród najstarszych narodów kultury - nie tylko hierarchia planet według ich odległości od słońca, ale także połączenie nieba i ziemi. Drabina, na której człowiek mógł krok po kroku podążać w górę przez dobre, Boże życie, pod nim ciemną otchłań jego ziemskiej egzystencji, nad nim nad słońcem i światłem Bożym.
Potem rozwinęła się koncepcja, że ziemskie zmagania człowieka były synonimem jego pozycji na drabinie niebieskiej - koncepcja, przeciwko której Jezus Chrystus również walczył z całą swoją energią i która zakończyła się wizją Sądu Ostatecznego w pocieszającym zdaniu:"Ostatni będzie pierwszy".

Powrót do góry

66. Drzewo żywota

Drzewo jest symbolem połączenia między niebem a ziemią. Jego zakorzenienie w glebie i zwrócenie się ku światłu czyni go jednocześnie symbolem ludzkiego życia. Dlatego też drzewo odgrywa znaczącą rolę w mistyce wszystkich ludzi.
Sumeryjczycy raport z drzewa chaluppa. W swoich korzeniach wąż zamieszkuje, zła Lilith w pniu i petrel na górze. Ponieważ bogini Ishtar chce zrobić łóżko i tron na nim, Gilgamesz wypiera duchy i spada na drzewo. W zamian dostaje w zamian bęben na drzewach, którym okrada mieszkańców Uruka z ich snu.
W opowieści o stworzeniu Biblii, Swąż Adam i Ewa uwodzi jabłko do jedzenia z drzewa wiedzy - a następnie wypędzenie z raju, tak że nie mogą też jeść z drzewa życia i stać się nieśmiertelnymi.
Popiół światowy Yggdrasil z nordyckiej mitologii rozciąga się na cały świat. Pod nią norns obracają smyczki losu i bogowie sądzą tam.

Powrót do góry

67. Ogień

Filozofowie Starego Świata widzieli w czterech elementach zakątki świata, z którego rodzi się cała istota. Ogień jest pierwszym, najwyższym pierwiastkiem, ucieleśnia czystość i oczyszczanie.
W Grecji Hestia była dziewicą boginią ognia paleniska i zapewniła domowy spokój i szczęście.
W Rzymie, nazwano ją Vesta i jej dziewicze sługi, siostry Westalki mogły zapalić ogień ofiary tylko w czystym świetle słońca. Potrzebowała tylko kilka świątyń, bo każde palenisko było dla niej święte.
Narody całej ziemi znały kult ognia, z którego pochodzą najstarsi i najbardziej straszni bogowie, tacy jak Ptah w Egipcie czy Mołoch w Kanaanie. Renowacje religii zamieniły bogów ognia w niszczące demony i wyrzuciły ich z nieba - jak Loki w mitologii nordyckiej czy Lucyfer w chrześcijaństwie - ale w najwyższym Bogu jest jeszcze coś, co pozostało, gdy mówi o płomieniach lub pokazuje się w płomieniach.

Powrót do góry

68. Woda

Woda jest drugim z czterech klasycznych elementów.
Thales of Miletus - jeden z siedmiu mędrców starożytności - opisał go w 600 roku p. n. e. jako jedyny prawdziwy element, z którego wyłaniają się wszystkie inne ciała. Zaskakująco zbliżył się więc do dzisiejszej nauki, że wszystkie pierwiastki są produkowane z wodoru. Jednak dopiero w XVIII wieku woda została odkryta w wyniku spalania atomów wodoru i tlenu. Słowo "atom" pochodzi również od języka greckiego i oznacza "najmniejszą, niepodzielną jednostkę". Dziś wiemy, że atom składa się również z jeszcze mniejszych bloków - elektronów, neutronów, protonów - i dobrze zna ponad 100 elementów, chociaż odkrycie nowych atomowych bloków i elementów konstrukcyjnych jest jeszcze dalekie od końca.
Cykl wody jest podstawą wszelkiego życia, odparowuje w słońcu, unosi się jak chmura nad niebem i opada na ziemię jako żyzny deszcz. Żaden żywy byt nie może istnieć bez wody.

Powrót do góry

69. Powietrze

Powietrze jest trzecim z klasycznych elementów. Jest tak samo potrzebna do życia jak woda. Otacza ona Ziemię jako atmosferę ochronną. Bez nich ziemia byłaby nie mniej pokryta meteorytowymi kraterami niż księżyc.
Powietrze składa się z substancji gazowych, głównie tlenu i azotu. Ich atomy i cząsteczki rozprzestrzeniają się w upale słońca i kurczą ponownie w nocnym zimnie. Powoduje to powstawanie prądów powietrznych, które wirują przez obrót ziemi i zróżnicowaną naturę jej powierzchni. Oprócz dużych prądów wiatrowych, na każdym zakątku ziemi znajdują się typowe mniejsze wiatry - a każda mitologia posiada własne boga wiatru.
Legenda grecka opowiada o królowej Aeolii, której Zeus powierzył nadzór nad wiatrami. Uwięził ją w grocie na jego wyspie Aiolia i uwolnił ją na życzenie bogów. Potrafił nawet zamknąć je w wężach i oddać marynarzy, jeśli bogowie na to pozwolili.

Powrót do góry

70. Ziemia

Ziemia jest czwartym elementem klasycznej starożytności. W przeciwieństwie do powietrza jest ona twarda, w odróżnieniu od wody jest sucha i w przeciwieństwie do ognia jest zimna.
Jednak po dokładniejszym przyjrzeniu się wszystkim właściwościom widać, że pierwiastków ognia, wody, powietrza i ziemi nie da się rozgraniczyć, ale raczej połączyć w siebie. Dzięki temu metal odparowuje do momentu, aż będzie tak cienki i przezroczysty jak powietrze. Przez zamarznięcie woda staje się twarda jak ziemia. Gaz tlenowodorowy, w którym gaz wodorowy i tlenowy "palą się" tworząc wodę, ujawnia nawet pierwotne przeciwieństwo ognia i wody jako jednostki.
Z wodą deszczu, ogniem słońca i powietrza oddychać, ziemia staje się żyzna i produkuje rośliny i zwierzęta. Jako potężna bogini strachu, czczona jest w najstarszych służbach specjalnych. Misteryzm wszystkich narodów sprawia, że nieustannie podbijają moce ciemności, wspierany przez bogów światła w wiecznej przemienności pór roku między latem a zimą, stając się i rozpadając.

Powrót do góry

71. Chmury

Wielorakie kształty chmur wielokrotnie inspirowały ludzkie fantazje. W mitologii wszystkich narodów, zasadnicza konieczność deszczu spowodowała powstanie ulewnych bogów i deszczowców. Wielowymiarowa Zeus również ucieleśnia bogini pogody błyskawicą i grzmotami.
Legenda grecka opowiada o wietrze Nephele, chmurze i Athamas. Razem mieli dwoje dzieci, Phrixos, pędzący deszcz i Helle, żywe światło. Ale Athamas zakochał się w Inie, białym Nebemgöttin i zostawił żonę. Następnie Siostrzeniec podniósł się do nieba i wysłał ziemię na ląd straszną suchość. Ino, który był zazdrosny o dzieci, przekonywał Athamas do poświęcenia Phrixos, aby znów padał deszcz. Szybko Nefhele wysłał złotego barana, z którego pleców bracia i siostry uciekli. Po drodze Helle rozbiła się i utonęła w cieśninie zwanej od tamtej pory Hellespont. Phrixos wszedł w magiczną krainę Kolczyka, poświęcił barana i zawiesił go w świętym drzewie.

Powrót do góry

72. Tęcza

Gdy słońce świeci w deszczu, jego światło załamuje się w wielobarwną, jasną tęczę, jasną postać urzekającej fascynacji, której często towarzyszy kolorowe echo jednej lub więcej wtórnych tęczy.
W mitologii światło słoneczne, które walczy z ulewą, jest symbolem nadziei i dobrej nowiny bogów, która zapowiada koniec ciężkich czasów.
Grecką boginią tęczy jest Iris. Dziewica, skrzydłowa posłanniczka bogini spieszy się z jednego końca świata na drugi niczym wiatr sztormowy, przenikając nawet w głąb morza. Ona jest blisko posłanniczki bogów Hermes, których magiczna różdżka czasami prowadzi. Ich przesłania pochodzą głównie z Zeusa i Hery. Posiada również pokojowy dar pojednania spornych partii.
W opowieściach ludowych koniec tęczy znajduje się w złotej misce - każdy, kto uważa, że nigdy już nie może być biedny.

Powrót do góry